December 2016 – 10 jaar in Afrika

Hallo allemaal,

Een hartelijke groet vanuit Eldoret. Dit jaar ben ik (Hilda) 10 jaar werkzaam in Afrika, waarvan 6 jaar samen met Dick. Daarom leek het ons leuk enkele foto’s van deze 10 jaar met jullie te delen. Tenslotte zijn jullie ook al 10 jaar betrokken bij het werk wat we doen. Hiervoor willen we jullie van harte bedanken. Het doet ons goed te weten dat jullie met ons meeleven.

Wonen en werken in Adol, bijna in de midden van Zuid Soedan

Het dorp waar ik (Hilda) voor vier jaar woonde en lief en leed met de community deelde (en nog steeds zijn er goede contacten).


Vaak zaten we in het begin (2006) buiten te werken. Het kantoor was veel te klein en het was er ook behoorlijk warm. Ik kan me ook nog herinneren dat we hier voor het eerst internetcontact hadden. Zo bijzonder. Het maakte communiceren met iedereen een stuk makkelijker. Daarvoor moesten mijn collega’s en ik voor elke email naar Rumbek, naar een internetcafé. Rumbek ligt 35 km vanaf Adol, we deden er een uur over om daar te komen. Pas in 2009 kregen we mobiele telefoons.


Training van de stafleden was een groot onderdeel van het werk. Veel mensen hadden weinig officiële scholing. Vaak alleen maar een paar jaar lager onderwijs. Voordat het team klaar was om naar de verschillende dorpen te gaan om daar de boodschap van HIV en AIDS-preventie te delen met de mensen, zijn er heel wat uurtjes training aan vooraf gegaan. Begrippen als een virus, immuunsysteem etc. moesten tot in de details uitgelegd worden en met makkelijke voorbeelden worden uitgelegd. Bijvoorbeeld: je immuunsysteem is als een paraplu die je beschermt tegen regen. Het immuunsysteem beschermt je tegen ziektes en als het niet functioneert, wordt je snel ziek. En door gebrek aan een echte kinderopvang zat het dochtertje van een collega in een doos tijdens de training.


Nog een foto van het team. Veel hebben we samen meegemaakt. Verdrietige, angstige momenten en vreugdevolle gebeurtenissen. Het is mooi terug te kijken en te bedenken dat ze een hele groei hebben doorgemaakt. Toen ze eenmaal doorhadden wat het doel van het programma was, gingen ze actief meedenken, mij op de vingers tikken, alternatieve ideeën aandragen, steeds meer zelf plannen, initiatief nemen en het budget in de gaten houden. Met Deng, de lange man die naast me staat, hebben we nog steeds regelmatig contact omdat hij heel graag het werk voort wil zetten, ondanks dat de financiering officieel gestopt is, omdat het programma is afgelopen.


Hier doet de staf een rollenspel op de markt. Het is altijd gemakkelijker om het gesprek vanuit een rollenspel te beginnen. Een rollenspel gaat niet over jezelf. Je kunt eerst beginnen met wat je ziet, wat je denkt, wat volgens jou de boodschap is en dan naar het leven van alledag gaan in het dorp en wat de betekenis van het rollenspel voor deze gemeenschap zou kunnen zijn. Op die manier kun je de achterliggende boodschap goed laten landen. En ik denk dat het niet alleen daar zo is, maar ook voor ons geldt.


In 2007 hadden we een serieuze overstroming in het gebied. Adol was van twee kanten afgesloten van de buitenwereld. Maar omdat we 40 studenten op de compound hadden wonen en de gevolgen van de overstroming weken duurden, moesten mijn collega’s en ik er af en toe doorheen om dingen te regelen en inkopen te doen in Rumbek. We werden met de auto naar het ‘eind’ van de begaanbare weg gebracht, moesten dan een gedeelte met een kleine kano, dan bijna een uur lopen over de weg en dan nog een stuk door het water. Mabaan (een collega) houdt me goed vast; hij was bang dat ik anders door de onderstroom meegenomen zou worden.


Hier ziet u een training voor onderwijzers in life skills. Ze spelen een alternatief ‘ganzenbord’ met een soort quizvragen als ze met hun pion op een afbeelding komen. Het is altijd leuk om met een gemakkelijk na te maken alternatief voor een ‘les’ te komen, zodat ze ook ideeën hebben wat ze met de kinderen op school kunnen doen om lastige dingen bespreekbaar te maken en samen met de kinderen in gesprek te gaan.


In het begin (van 2006-2008) was er ook nog een programma in Yambio en Nzara.


Yambio en Nzara liggen dichtbij de grens van Congo (DRC). Het is een gebied waar een hoog aantal mensen HIV heeft. Veel mensen uit het gebied zijn in verschillende Afrikaanse landen geweest als vluchteling en daar was het percentage HIV hoger dan in Zuid-Soedan. In Yambio en Nzara hadden we HIV test centers en voorlichtingssessies in de dorpen. Het heeft lang geduurd voordat er iets van een bank in Yambio was. Als ik ging, had ik verschillende enveloppen met geld bij me: voor salarissen, programma-activiteiten en voor het onderhoud van de compound bijvoorbeeld.


Voor het onderdeel natuurlijke medicijnen van het project was het mogelijk deze waterpomp te repareren, zodat de staf de medicinale planten gemakkelijker water konden geven. In de tuin promootten we ook de groei van groenten, omdat mensen niet gewend waren groenten te verbouwen. We gaven ook zaden, zodat mensen dichtbij huis ook tuintjes konden aanleggen. Tijdens trainingen nodigden we ook toverdokters uit om met hen in gesprek te gaan over het gebruik van medicinale planten op een goede manier. Dat was best een uitdaging, omdat ook niet alle toverdokters naar de training in de Across compound wilden komen. Verder trainden we onze ‘thuiszorgvrijwilligers’ in het gebruik van natuurlijke medicijnen, zodat ze dat konden gebruiken tijdens de bezoeken aan de zieken. Vooral omdat medicijnen bij tijd en wijle schaars waren en mensen ver bij het ziekenhuis vandaan wonen, is het gebruik van natuurlijke medicijnen soms een uitkomst. Daarnaast leerden we onze ‘thuiszorgvrijwilligers’ ook om met baby’s en kinderen die koorts hebben snel naar het ziekenhuis te gaan, omdat de weinige middelen die we daar hadden het beste helpen als men nog niet zo ziek is. Kleine dingen, maar ze kunnen het verschil zijn tussen leven of dood. Op deze foto ziet u enkele vrijwilligers met hun fiets die ze kregen via het programma om zo meer mensen te kunne bereiken.


Naast het werk was er ook het onderdeel zijn van de lokale gemeenschap en de kerkelijke gemeente. Samen met collega’s hadden we een zondagschool opgezet, voor kinderen in eerste instantie. Maar vaak bleven ook veel volwassenen zitten na de kerkdienst, omdat ze de verhalen en de plaatjes prachtig vonden. We hadden een paar trouwe kerkgangers geleerd om het boek met de verhalen en het flanel bord te gebruiken, zodat de zondagschool ook door kan gaan zonder dat er ‘westerlingen’ aanwezig zijn.


In Augustus 2010 zijn Dick en ik getrouwd en zijn we na ons verlof in Yei gaan wonen. Een stadje in het zuiden van Zuid- Soedan.

In het HIV en AIDS-programma hebben mijn collega en ik een intensieve training aan dominees en kerkelijke leiders (m/v) gegeven.


In een jaar kwam dezelfde groep 4 keer een week lang voor een training. We gaven deze training in een van de kerken in de buurt van Yei. We praten onder andere over gedragsverandering en gaven redelijk gedetailleerde informatie over HIV en AIDS als ziekte, counseling, het belang van testen, stigma en de rol van de kerk om uit te reiken naar mensen met HIV en AIDS. Na training voelden de dominees en kerkleiders zich bijvoorbeeld beter in staat HIV en AIDS en stigma bespreekbaar te maken in hun omgeving.

Literatuurverspreiding

Hier een plaatje van collega’s van Dick op de ‘productie-afdeling’. Hier zijn ze een bijbeluitleg bij het Nieuwe Testament in het Dinka aan het printen. Het had veel energie gekost om het boek van het Engels in het Dinka te vertalen met verschillende vertalers en daarna het lezen en herlezen om ervan verzekerd te zijn dat de vertaling goed is. Het is mooi om te zien dat met vrij simpele machines prachtig werk gedaan kan worden.


Hier wordt het boek in elkaar gezet. Ook elke keer veel werk. Er werd in drukke tijden vaak met tijdelijke krachten gewerkt. Vele handen maken licht werk. Nog steeds is er weinig literatuur in de meer dan 80 verschillende minderheidstalen in Zuid-Soedan. Er is ook nog steeds niet echt een leescultuur, maar we bidden dat dit bijbelcommentaar degenen die kunnen lezen mag inspireren en helpen de Bijbel beter te begrijpen en God meer en meer te mogen leren kennen.


Dit is een foto van een voormalig toverdokter. Hij is tot bekering gekomen tijdens één van zijn pogingen om een openbare evangelisatieactie te verstoren. Na zijn bekering heeft hij een boek geschreven over de methodes die gebruikt worden door de toverdokters, zijn bekering en hoe hij vergeving en de kracht van God mag ervaren. In zijn boek geeft hij aan dat hij het ontzettend jammer vindt dat veel christenen de kracht van God en het gebed onderschatten. SLC (Sudan Literacy Centre, zo heet het programma waar Dick voor werkte) heeft het boek uitgegeven.


Hier is een zondagschoolboekje klaar en het wordt getest door kerkleiders om te kijken of de vertaling goed is. Ook of de woorden goed geschreven zijn en of het begrijpelijk is voor kinderen. Het schrijven van de lokale talen is vaak nog een uitdaging, omdat het vaak meer klanken heeft dan in het Engels. Dus er moeten extra letters bijgevoegd worden om deze klanken weer te geven in geschreven taal. Dan is er ook nog vaak discussie over hoe een woord geschreven moet worden. Maar door de jaren heen verfijnd de schrijftaal zich ook en wordt het vertalen steeds beter.Across bestond in 2012 veertig jaar. Across is begonnen in het Noorden van Soedan, maar werd daar gedwongen weg te gaan. Toen is Across verder gegaan in het zuiden en tot op heden mogen ze er nog steeds hun werk doen in de lokale gemeenschappen.


En natuurlijk een foto van de dag dat Zuid-Soedan onafhankelijk werd, op 9 juli 2011. Er was zoveel hoop! Verdrietig om te moeten constateren dat het momenteel niet goed gaat met Zuid-Soedan, dat er veel onrust en geweld is. Nu we alle foto’s weer te voorschijn hebben gehaald, hebben we ons meerdere keren afgevraagd hoe het met sommige van onze collega’s gaat. We hebben contact met een aantal, van anderen horen we via via en van sommigen hebben we geen idee hoe het gaat. Wilt u meebidden voor vrede in Zuid-Soedan?


Hieronder nog een paar plaatjes van verschillende vervoersmiddelen in Zuid-Soedan. Op de foto linksonder de weg tussen Juba en Yei. Als je geluk had, mocht je gratis mee in de helicopter van de Verenigde Naties en meerdere malen hebben we ook met de Maf gevlogen.



En sinds april 2014 wonen we in Eldoret, in Kenia. Hier werken we samen met de Reformed Church of East Africa (RCEA). We werken samen in het Rehabilitation programma van de kerk. Dit programma is een reactie op noodhulp die in 2012 gegeven is. De noodhulp was gegeven omdat er extreme honger was in het noorden van Kenia. Met het Rehabilitation programma proberen we mensen te helpen beter te voorzien in hun eigen onderhoud. De kerk wil met dit programma op een diaconale manier uitreiken naar mensen in de armste gebieden. We bidden dat de gemeente waarmee we werken er sterker uit mogen komen. Niet alleen economisch, maar ook geestelijk en sociaal. Daar is tijdens de trainingen en ontmoetingen ook aandacht voor.

Vaak geven we een stukje theorie, bijvoorbeeld over principes bij het opzetten van een self help group. Dat is een groep van zo’n 15 tot 20 mensen die samen sparen en aan elkaar leningen uitgeven (van het gespaarde geld). Via het programma kunnen mensen of groepen van ons een lening krijgen naar de hoeveelheid geld die ze gespaard hebben en deze lening later aan ons terug betalen, zodat we het geld weer kunnen uitlenen aan een andere groep. Als dit goed gaat lopen, dan is dit een programma dat heel lang door kan gaan. Ook als wij er niet meer bij betrokken zijn. Maar het is wel belangrijk dat de fundering van het programma stevig is. Sommige groepen willen nog steeds graag geld ontvangen zonder zelf te sparen, maar dat doen we niet. Het is niet altijd gemakkelijk, maar het is voor het programma erg belangrijk dat mensen hun inzet laten zien door zelf te sparen.

Na het stukje theorie bespreken we het onderwerp vaak verder in groepjes door middel van vragen die ze eerst als groep beantwoorden en dan presenteren voor de grotere groep. Dat zorgt weer voor verdere discussie en bevordert het delen van ideeën en ervaringen. Dit zorgt er ook voor dat wij van hen leren en beter begrijpen wat er onder de mensen leeft. Waar ze tegen aanlopen, wat de knelpunten zijn en dan kunnen we daar ook weer samen over brainstormen.


Hier een foto van een rollenspel. Zoals al eerder gezegd, werkt een rollenspel vaak heel goed. Hier twee mensen die allebei brood in de hand hebben, maar de arm niet mogen buigen. Ze komen dan al snel tot de ontdekking dat ze niets aan het brood in hun hand hebben, omdat ze niet kunnen eten. Ze moeten elkaar helpen om te kunnen eten. Zo moeten we elkaar in het leven ook vaak helpen, omdat we er alleen niet komen. Omdat de ander misschien kennis heeft die wij niet hebben, of middelen om iets te doen, of innovatieve ideeën, of….. zeg het maar.


Een plaatje van de ‘zandbak’ in het noorden van Kenia. Overal waar je kijkt, is zand met hier en daar wat struiken. Her en der zie je een boompje en na zeldzame regen wat grassprieten.


Hier een foto van Turkana vrouwen tijdens een groepsgesprek. U ziet in het midden een jonge man de antwoorden op het papier schrijven. Veel vrouwen in Turkana kunnen nog niet lezen en schrijven. Omdat we het belangrijk vinden dat tijdens de vergaderingen van de self help groups de belangrijkste dingen worden opgeschreven, (zoals bijvoorbeeld hoeveel iemand die week spaart, hoeveel iemand leent, hoeveel er van de lening afbetaald is), zijn we in juni begonnen met klasjes waar vrouwen kunnen leren lezen en schrijven. Dit onderdeel van het programma is met veel enthousiasme ontvangen, omdat het natuurlijk ook in ander situaties lastig is om niet te kunnen lezen en schrijven.

En natuurlijk mag een plaatje van onze Nathan niet ontbreken. Hij is tegenwoordig ook onderdeel van het team. Hij gaat vaak met ons mee als we voor een paar dagen ergens naartoe gaan. Hij gaat dan vaak van arm tot arm. Zolang hij papa of mama maar kan zien, vindt hij het meestal prima. Hier zit hij op de arm van een Pokot vrouw. Dick gaat ook weleens alleen ergens op bezoek, omdat dat soms gemakkelijker is en ook omdat de weg naar het noorden verschrikkelijk slecht is. Gelukkig zijn ze op sommige plekken bezig er wat aan te doen en er zijn geluiden dat de hele weg geasfalteerd gaat worden. Dus we houden goede hoop!

Dit is een foto van de stapel kaarten die we eens ontvingen voor de kerstdagen. We willen een ieder van harte bedanken voor alle gebed en steun door de jaren heen. Het doet ons goed te weten dat u en jullie met ons meeleven en het werk ondersteunen. We zijn ook heel dankbaar voor Gods trouwe zorg voor ons. Er zijn heel veel mooie momenten geweest, successen en ‘overwinningen’, maar ook uitdagende, moeilijke en soms bange tijden. Maar door alles heen hebben we Gods nabijheid mogen ervaren. We bidden dat u en jullie nog een stukje verder met ons mee willen gaan.

‘Het is goed de HEER te loven, uw naam te bezingen, Allerhoogste, in de morgen te getuigen van Uw liefde en in de nacht van Uw trouw.’ Psalm 92:2-3

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>