November 2012

Dag allemaal,

Momenteel is Dick in Yei en zit ik in Juba. Dick hoopt zaterdag naar Nairobi te vliegen en ik hoop vanmiddag naar Rumbek te vliegen om daar nog een week met het team samen te werken voordat ik naar Nairobi vertrek.

We zijn allebei druk om dingen af te ronden voor ons verlof in Nederland. We hopen op 17 december naar Nederland te komen. Dick moet nog wel zijn visum aanvragen maar we bidden dat dat goed mag verlopen.

Dick en het team zijn druk bezig geweest met het printen van een boek in Bari (een van de talen die gesproken wordt in en rondom Yei) over de geschiedenis van de ECS (Episcopale Church Sudan) kerk in Zuid Soedan. Het was geschreven door 1 van de ouderlingen van 1 van de kerken.

Zelf ben ik samen met mijn collega Ruman een paar weken druk geweest met het geven van trainingen. Nog weer een weekje met de dominees en kerkleiders, in verschillende communities en nog voor leidsters van de ‘vrouwenvereniging’.  De training met de vrouwen heeft me weer bevestigd in het respect dat ik over het algemeen  voor Afrikaanse vrouwen heb. Ze werken ontzettend hard, hebben weinig in te brengen, maar door hun geloof en doorzettingsvermogen doen ze heel veel voor anderen in de omgeving.

Foto met een beetje te veel licht in de achtergrond, maar dit zijn de
dominees, kerkleiders die we voor een periode getraind hebben.

Dick is in oktober nog een weekje naar een conferentie in Limuri (Kenya) geweest over christelijke literatuur. Er waren mensen van over de hele wereld aanwezig om samen te praten en te delen over het gebruik van literatuur, de verkoop van literatuur en wat voor literatuur allemaal in trek is. Het leuke was dat Dicks collega Shelua ook mee was. Zij was nog niet eerder in Kenya geweest en heeft haar ogen uit gekeken. Vooral de asfalt wegen met viaducten vond ze erg bijzonder. Het is altijd leuk om iemand te kunnen meenemen naar een plek waar ze nog nooit eerder zijn geweest om weer nieuwe indrukken op te doen.

Jongens gebruiken de drum om te laten weten dat we zijn aangekomen en de
training kan gaan beginnen.

Zoals al eerder gezegd, de wegen zijn ontzettend slecht en het is aardig vermoeiend om te reizen. Op de weg naar 1 van de communities is de brug kapot, we moesten dus met de auto door een riviertje rijden. Dat was best spannend de eerste keer, maar mijn collega overtuigde me ervan dat er niets kon gebeuren en dat de auto sterk genoeg was.  En inderdaad alles ging goed. Op het slechtste moment kwam het water over de motorkap van de auto. Daarna ging we naar een community, ook weer door het riviertje, maar verder de bush in. De weg was daar ook niet al te goed op op een gegeven moment moesten we tussen een paar bomen door laveren. Gelukkig ging dat ook allemaal goed en kon ik volgens mijn collega wel bij de SPLA (het leger) een rijbewijs gaan aanvragen. Ik zou de testen wel doorstaan.

Met de auto door de rivier.

In de Nuba bergen blijft het onrustig, er worden ondanks papier afspraken nog steeds bommen gegooid. We hebben een kennis op de ‘Pabo’ naast Across zitten die uit de Nuba bergen komt. Hij vertelde dat hij al in geen 12 jaar zijn familie heeft gezien, dat hij zich erge zorgen om ze maakt omdat het telefoon netwerk het ook helemaal niet meer doet. Hij hoopt zijn diploma in december te krijgen en hoopt dat hij naar de Nuba bergen terug kan om zijn familie op te zoeken. We praten over het gevaar wat daaraan verbonden was,  mij zei hij dat het hem niet uitmaakte, hij had het gevoel dat hij echt terug wilde en dat het voor hem belangrijk was zijn familie te zien, te kijken wat hij kon doen met zijn diploma voor de mensen daar. Of het gaat lukken? Wilt u meebidden voor alle problemen in de Nuba bergen?

Wilt u ook bidden voor de regering van Zuid Soedan? Er is heel veel wijsheid nodig om het land weer op te bouwen.  Het viel ons op dat de afgelopen maanden meerdere keren wanneer er gepraat werd over wat nu het belangrijkste is om te doen, dat alles een prioriteit is, maar dat het belangrijk is dat de hoogste prioriteit ‘gevonden’ wordt. Met andere woorden, er moet zoveel gebeuren, (gezondheidszorg, infrastructuur, educatie, landbouw, industrie en noem maar op) dat het soms lastig is te zeggen wat nu het belangrijkste is om aan te pakken.

We hopen iedereen binnenkort te zien!

Hartelijke groet en in gebed verbonden,

Dick en Hilda

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>